திருமணமும் நிம்மதியும்!

S.GOKULACHARI

“நான் திருமணம் செய்துகொண்டு நிம்மதியாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்!” என்று ஒருவன் தன் நண்பனிடம் சொன்னான்.

நண்பன் அவனை ஒருமுறை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு, “உனக்குப் பைத்தியமா? நிம்மதியாக இருக்க வேண்டுமா, திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டுமா? இரண்டில் ஒன்றைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்!” என்றான்.

நண்பனின் பதிலில் நகைச்சுவை இருந்தது. அதைவிட அவனுடைய அனுபவம் அதிகமாக இருந்தது!

திருமணத்தைப் பற்றிய நகைச்சுவைகளுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. திருமணமானவர்கள் சொல்லும் நகைச்சுவைகளில் பெரும்பாலானவை திருமணமாகாதவர்களைச் சிந்திக்க வைப்பதற்காக அல்ல; திருமணமான தங்களையே சமாதானப்படுத்திக்கொள்வதற்காக!

ஆனால், உண்மையிலேயே திருமணத்துக்கும் நிம்மதிக்கும் அப்படி என்ன பகை?

திருமணம் செய்துகொண்ட எல்லோரும் நிம்மதியை இழந்துவிடுகிறார்களா? திருமணம் செய்துகொள்ளாதவர்கள் எல்லோரும் நிம்மதியாக வாழ்கிறார்களா? அப்படியானால், நிம்மதிக்கும் திருமணத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

ஒருவர் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்தார்.

“திருமணம் செய்துகொண்டால் வாழ்க்கையில் ஒரு துணை கிடைக்கும். துன்பங்களையும் இன்பங்களையும் பகிர்ந்துகொள்ளலாம். வயதான காலத்தில் ஆதரவாக ஒருவர் இருப்பார். அதனால் திருமணம் செய்துகொள்வதுதான் நல்லது” என்றார்.

அதைக் கேட்ட நண்பர் ஒருவர், “நீ சொல்வதெல்லாம் சரிதான். ஆனால், அந்தத் துணை உன்னுடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமே!” என்றார்.

“ஏன், ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்களா?”

“திருமணத்திற்கு முன்பு உன் கருத்தைக் கேட்பார்கள். திருமணத்திற்குப் பிறகு உன் கருத்தைக் கேட்பார்கள். ஆனால், இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் நீ சொல்லும் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்காதே!” என்றார் நண்பர்.

இதுவும் ஒரு நகைச்சுவைதான். ஆனால், இதற்குள் ஒரு வாழ்க்கை உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது.

திருமணம் என்பது இரண்டு மனிதர்கள் ஒன்றாக வாழ்வது மட்டுமல்ல; இரண்டு விதமான சிந்தனைகள், இரண்டு விதமான பழக்கவழக்கங்கள், இரண்டு விதமான எதிர்பார்ப்புகள் ஒன்றாக வாழ முயற்சி செய்வது.

ஒருவருக்குக் காலையில் எழுந்தவுடன் காபி வேண்டும். இன்னொருவருக்குக் காபி குடிப்பதே பிடிக்காது. ஒருவருக்குச் செலவு செய்வதில் மகிழ்ச்சி. இன்னொருவருக்குச் சேமிப்பதில் மகிழ்ச்சி. ஒருவருக்குப் பேசிக்கொண்டே இருக்கப் பிடிக்கும். இன்னொருவருக்குப் பேசாமல் இருப்பதில்தான் நிம்மதி.

இப்படிப்பட்ட இரண்டு பேரும் ஒரே வீட்டில் வாழும்போது கருத்து வேறுபாடுகள் வருவது இயல்புதானே!

ஆனால், அந்த வேறுபாடுகளையே வாழ்க்கையின் பெரிய பிரச்சினையாக எடுத்துக்கொள்வதில்தான் சிக்கல் தொடங்குகிறது.

ஒருவர் தன்னுடைய விருப்பப்படியே மற்றவர் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறார். மற்றவரும் அதேபோல நினைக்கிறார். இரண்டு பேரும் தங்கள் விருப்பத்தில் உறுதியாக இருக்கும்போது, வீட்டில் அமைதி நிலவுவதற்குப் பதிலாக விவாதம் நிலவுகிறது!

உண்மையில், திருமண வாழ்க்கையில் நிம்மதி என்பது கருத்து வேறுபாடுகள் இல்லாமல் இருப்பது அல்ல; கருத்து வேறுபாடுகளோடு வாழக் கற்றுக்கொள்வது.

ஒரு வீட்டில் கணவனும் மனைவியும் அடிக்கடி சண்டையிட்டுக்கொள்வதாக நண்பர் ஒருவர் வருத்தப்பட்டார்.

“என்ன செய்வது? எங்களுக்குள் எதற்கெடுத்தாலும் கருத்து வேறுபாடு!” என்றார்.

அவருடைய நண்பர் கேட்டார்:

“உன் மனைவி சொல்லும் எல்லாவற்றையும் நீ ஏற்றுக்கொள்கிறாயா?”

“இல்லை!”

“நீ சொல்வதை அவள் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்கிறாளா?”

“இல்லை!”

“அப்படியானால், இருவரும் ஒரே கருத்தில் இருக்கிறீர்கள். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதில் மட்டும் உங்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடு இல்லை!” என்றார்.

இத்தகைய நகைச்சுவைகள் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கின்றன. அதே நேரத்தில், நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் சிந்திக்க வைக்கின்றன.

திருமண வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் வெற்றி, தோல்வி என்ற கணக்கில் பார்க்கத் தொடங்கினால் நிம்மதி குறைந்துவிடும். ஒரு விவாதத்தில் யார் வென்றார்கள் என்பதைவிட, அந்த விவாதத்திற்குப் பிறகும் இருவரும் மனம் விட்டுப் பேச முடிகிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.

சில நேரங்களில் விட்டுக்கொடுப்பது தோல்வியல்ல. உறவைப் பாதுகாப்பதற்காக நாம் செய்யும் ஒரு நல்ல முடிவு.

அதேபோல், திருமணமாகாதவர்களின் வாழ்க்கை முழுவதும் நிம்மதியால் நிறைந்திருக்கிறது என்றும் சொல்ல முடியாது. அவர்களுக்கும் தனிமை இருக்கலாம்; பொறுப்புகள் இருக்கலாம்; எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கலாம். வாழ்க்கையின் சுமைகள் திருமணமானவர்களுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டவை அல்ல.

திருமணம் செய்துகொண்டவர்களுக்குப் பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். திருமணம் செய்துகொள்ளாதவர்களுக்கும் பிரச்சினைகள் இருக்கலாம். பிரச்சினைகளின் வடிவம் மாறலாம்; ஆனால், வாழ்க்கையில் அவை வருவதற்குத் திருமணச் சான்றிதழ் தேவையில்லை!

அப்படியானால், நிம்மதியாக வாழ்வதற்கான வழி என்ன?

நிம்மதியை நாம் எங்கே தேடுகிறோம் என்பதில்தான் பதில் இருக்கிறது.

திருமணம் செய்துகொண்டால் நிம்மதி கிடைத்துவிடும் என்று நினைப்பது ஒரு தவறு. திருமணம் செய்துகொண்டதால் நிம்மதி போய்விட்டது என்று நினைப்பதும் இன்னொரு தவறு.

நிம்மதி என்பது நம்முடைய மனநிலையோடு தொடர்புடையது. நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துக்கொள்வதும், மற்றவர்களின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்வதும், எல்லாவற்றையும் நம்முடைய விருப்பப்படி மாற்ற முயற்சி செய்யாமல் இருப்பதும் நிம்மதிக்கு வழிவகுக்கும்.

திருமணத்திற்கு முன்பு ஒருவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய சில கனவுகளை வைத்திருக்கிறார். திருமணத்திற்குப் பிறகு அந்தக் கனவுகளில் மற்றொருவருக்கும் இடம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இது ஒரு சுமை அல்ல; புரிந்துகொண்டால் ஒரு நல்ல வாய்ப்பு.

தனியாக இருக்கும்போது நம்முடைய விருப்பப்படி வாழலாம். சேர்ந்து வாழும்போது இன்னொருவரின் விருப்பத்திற்கும் இடமளிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம். இந்தப் புரிதல் வளரும்போது உறவு இனிமையாகிறது.

ஒரு நண்பர் சொன்னார்:

“திருமணத்திற்கு முன்பு நான் என்ன நினைத்தாலும் அதன்படி நடந்துகொண்டேன். திருமணத்திற்குப் பிறகு என் மனைவி என்ன நினைக்கிறாள் என்பதையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது!”

மற்றொருவர் உடனே கேட்டார்:

“அப்படியானால், திருமணத்திற்குப் பிறகு உன் சுதந்திரம் போய்விட்டதா?”

“இல்லை. என் சுதந்திரத்திற்கு இன்னொரு ஆலோசகர் கிடைத்திருக்கிறார்!” என்றார் அவர்.

இதுதான் திருமண வாழ்க்கையின் அழகான பக்கம். நம்முடைய உலகத்திற்குள் இன்னொரு உலகம் வருகிறது. நம்முடைய பழக்கங்களுக்குள் இன்னொருவரின் பழக்கங்கள் நுழைகின்றன. நம்முடைய முடிவுகளுக்குள் இன்னொருவரின் கருத்துகளும் இடம்பெறுகின்றன.

அந்த இன்னொரு மனிதரை நம்முடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மாற்ற முயற்சி செய்வதற்குப் பதிலாக, அவருடைய தனித்தன்மையைப் புரிந்துகொண்டால் வாழ்க்கை இன்னும் அழகாகலாம்.

திருமணத்தின் வெற்றியைத் தீர்மானிப்பது எத்தனை ஆண்டுகள் சேர்ந்து வாழ்ந்தோம் என்பதல்ல; அந்த ஆண்டுகளில் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியைத் தந்தோம் என்பதுதான்.

அன்பு இருந்தால் மட்டும் போதாது; புரிதலும் வேண்டும். புரிதல் இருந்தால் மட்டும் போதாது; பொறுமையும் வேண்டும். பொறுமை இருந்தால் மட்டும் போதாது; சில விஷயங்களைப் பெரிதுபடுத்தாமல் கடந்து செல்லும் மனமும் வேண்டும்.

இதையெல்லாம் சொல்வது எளிது. நடைமுறையில் கடைப்பிடிப்பது சற்றுக் கடினம்தான். அதனால்தான் திருமண வாழ்க்கையைப் பற்றி இத்தனை நகைச்சுவைகள் உருவாகியிருக்கின்றன போலும்!

கடைசியாக ஒரு கேள்வி.

“திருமணம் செய்துகொண்டால் நிம்மதியாக இருக்க முடியுமா?” என்று ஒருவரிடம் கேட்டார்கள்.

அவர் சொன்னார்:

“முடியும். ஆனால், நிம்மதியாக இருப்பதற்கு திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று எந்தக் கட்டாயமும் இல்லை!”

இதில் ஒரு முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது.

நிம்மதி என்பது திருமணம் செய்துகொள்வதால் கிடைக்கும் பரிசும் அல்ல; திருமணம் செய்துகொள்ளாததால் கிடைக்கும் சலுகையும் அல்ல. அது நாம் வாழ்க்கையை அணுகும் விதத்தில் உருவாகும் மனநிலை.

திருமணம் செய்துகொண்டும் நிம்மதியாக வாழலாம். திருமணம் செய்துகொள்ளாமலும் நிம்மதியாக வாழலாம். ஆனால், நிம்மதியைத் தேடிக்கொண்டே இருப்பவர், திருமணம் செய்துகொண்டாலும் சரி, செய்துகொள்ளாவிட்டாலும் சரி, அதை எளிதில் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போகலாம்.

ஒரு பழமொழியைப் போலச் சொல்ல வேண்டுமானால்:

“நிம்மதியைத் தேடி வெளியே ஓடாதே; முதலில் உன் மனதுக்குள் தேடிப்பார்!”

அதற்காக, திருமணமானவர்கள் எல்லோரும் தியானம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டால் வீடுகளில் அமைதி நிலவிவிடும் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள். சில வீடுகளில் கணவன் தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பார்; மனைவி அருகில் வந்து, “காய்கறி வாங்கச் சொன்னேனே, வாங்கினீர்களா?” என்று கேட்பார்.

அப்போது கணவன் கண்களைத் திறந்து, “நான் மன அமைதியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்!” என்பார்.

மனைவி சிரித்துக்கொண்டே சொல்வார்:

“முதலில் காய்கறியைத் தேடுங்கள். மன அமைதி பிறகு கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை!”

வாழ்க்கை இப்படித்தான். பெரிய தத்துவங்களுக்கிடையிலும் சில சிறிய கடமைகள் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன!

அவற்றைச் சிரித்துக்கொண்டே எதிர்கொள்ளக் கற்றுக்கொண்டால், திருமணத்திலும் நிம்மதி இருக்கலாம்; திருமணத்திற்கு வெளியேயும் நிம்மதி இருக்கலாம்.

நிம்மதியாக வாழ்வதற்குத் திருமணம் தடையல்ல; திருமணமே நிம்மதிக்கான உத்தரவாதமும் அல்ல. நிம்மதியாக வாழத் தெரிந்த மனம்தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான துணை!